Ali Fuat ER

Ve 

söylence başlar.

Gezgin Gözünden

 

sahne: 2       " söz size"

Oğluna baktı Kadıncıkana

" Büyümüşte Anasına karşı gelir benim yiğidim"

Döndü, pencereye yöneldi. Sarayı gördü

Sanki Saraya duyurmak istercesine, bağırdı

konuya , komşuya.

"Kurulsun dünür alayı, saraya, Şirini istemeye"

Sanki tüm Amasya sesle sallandı,

Çalkalandı çarşı, uyandı saray halkı!...

İrkildi Mehmena Banu.

" Paşalar Divana "diye buyurdu.

Bir telaş aldı türkmen obasını.

Çoluğu çocuğu, kadını kızı,

ırgatı ustası, akıllısı delisi

Davulcusu zurnacısı mutluluktan deliye döndü.

Mahalle halkında bir çoşku, bir çalım deme gitsin.

Çılgın Veli bir omuzda açtı kapıyı,

 sarıldı yoldaşına,

gözünde sevincin buğulu damlaları,

" Yoluna canım kurban Ferhatım,

Ne dersen ben de varım.

Herşey çok güzel olacak inan ,

 gönlünün güzelliği gibi."

Sarıldılar.

Kapıda Göğsüne kadar uzamış beyaz sakalıyla,

Cafer Dede göründü.

Selam verdi, selam aldı.

Köşeye kuruldu, posta oturur gibi.

Soğuk ayrandan bir bardak sundu kadıncıkana.     

" Kızım olamayacak bir işe amin demem,

fakat sana böyle bir karar aldırtan vardır!

Yaradandan da sual olmaz.

Yiğit de olsa, Yetim birinden saraya damat olurmu?"

" Haklısın dedem; fakat neyleyim,

 benim tahtımın  sultanıdır Ferhatım.

O da böyle ister. Bize düşen dünür düşmek,

Gerisini Saray bilir." dedi Kadıncıkana

Ferhat başını kaldırdı, döndü baktı Cafer Dedenin gözüne.

" Dedem, Sen demezmiydin, aşkta ve ibadette makam farkı olmaz. Herkes eşittir diye.

Bugün ben yanmaktayım fakat bilirimki Şirin de bana yanmaktadır.

Eğer Şirinimin gönlü bende yoksa, istemem der, biter.

Söz size ve tüm obadakilere, Şirin istemezse,

Bu garipde gider,

Bende Bursa'ya dönerim.

Yangımı, yüreğimin en derin yerine gömerim.

Söz size..."