Naci ÖZKAN

Bir varmış bir yokmuş diye başlar masallar.

İnsanoğlu da aynı, bir bakmışsın dün birlikte kahve içtiğin bir dostun, arkadaşın ertesi gün yok. Yani gitmiş. Sormadan etmeden gaibe karışmış. 

Boş yere canı yanmaz insanın. Ya bir eksiklik vardır geleceğe dair, ya da bir fazlalık vardır geçmişten gelen. Nasıl oldu ne zaman oldu bilmiyorum birbiri ile konuşamayan, birbirini hiç dinlemeyen insanlar hatta topluluklar haline gelmeye başladık. Konuşanın kimliğine bakıp alkışlamaya ya da saldırmaya hazır robotlar olduk neredeyse. Beyhude çabalarımızla yürüyor artık dostluklar, arkadaşlıklar. Sadece bireysel olarak değil, toplumlar, devletler aynı halde artık.

İnsanları kurşunlar, bombalar değil öldüren; kin ve nefret. Silahı ateşleyen parmak değil, gönülleri sağır eden öfke. Uykusundaki bebekleri öldüren namus, şeref davası değil, karanlığın elleri. Hunharca dayak attıran haklılık değil, kapkaranlık bir şiddet duygusu. Apaçık ortada ama söylesem tesiri yok. Acıları yarıştırmanın, ölüleri ayrıştırmanın hiç gereği yok. Haset şiddetli bir şekilde tepişince masumlar ölüyor.

Gönlüm razı değil.

Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil. Susmakla söylemek arasında, gönül rızası arayan bir hal işte. Ölenlerin hiçbiri cani değil.

Allah hepimizi affetsin.

Ölüler denizinin ortasında kendimizi boğulmaktan kurtarmaya çalışıyoruz habire.

Ciddi karmaşa içindeyiz düzensizlik almış başını kaos içinde çırpınıyoruz. Şiddetli huzursuzluk boktan durum halini almış vaziyette.

Karışıklıklarla dolu bir dünyada, keşmekeş bozguncu canavarların elinde savaşlarda ölüyor kundaktaki çocuklarımız.

Buruşturulup atılan kağıt parçasından farkımız yok. Arapsaçına döndü dünyamız.

Olanlara karşı homurdanmaktan, hırlanmaktan, söylenmemekten başka hiç bir şey yaptığımız da yok. Gürültülerin, patırtıların arasındaki hengamede yuvarlanıp duruyoruz işte. Hiç bir şeye bulaşmadan, karışmadan yüzükoyun yatarak geçiriyoruz günümüzü.  Fitnenin karşısında hiç bir şey yapamıyoruz ellerimiz kollarımız bağlı yaşamaya çalışıyoruz. Anarşist devletler karışıklık çıkarttıkça endişe bile duymaz olduk yarınlarımızdan.

Ne etkili başkaldırı girişimi ve isyan içindeyiz, nede zalimin zulmüne karşı birlik içinde.

Gazze’nin , Şam’ın , Beyrut’un, Bağdat’ın, Tahran’ın, Amman’ın, Trablus’un, Sana’nın, Kabil’in  sokaklarında Ölüp ölüp kıyama kalkmayı bekliyoruz. Curcunaların sona ermesi için sadece dua ediyoruz. Öyle bir girdabın içindeyiz ki duadan başka hiç bir çaremiz yok.

Bu bakış açısı değişmeli artık. Bölgede yapılan tüm diplomatik ya da askeri manevralar bütüncül bir çözüm içerecek formülde değil. Savaştan, terörden yana olacak halimiz yok, demokratik ilkeler, barış kuşkusuz ortak umut, ortak hedef.

Ancak bir şey yapmamız gerekiyor artık!

Yoksa sonumuzu Allah affetsin…

Bir sonraki yazımda buluşmak dileğiyle, selam ve saygılarımla.